En toen stroomde het water!
Het duurde tot in het begin van de jaren zestig vooraleer alle inwoners van Molières konden genieten van drinkwatervoorziening. Voor die tijd haalden de inwoners hun drinkwater bij de bronnen.
Voor wie in de dorpskern woonde waren deze bronnen te vinden in de valleien rondom. Er zijn geen bronnen in het centrum van het dorp, dat op een kalksteenplateau ligt. Slechts enkele, in de rotsen uitgegraven of door de dorpelingen gebouwde reservoirs, boden de mogelijkheid regenwater op te slaan. We hebben weet van één enkele, 22 meter diepe, (private) waterput in het dorpscentrum.
Van de emmer ...
Water halen uit de bronnen in het dal was zwaar werk, vooral omdat de hellingen, zoals die langs de kerk, pittig zijn!
En de schouders bogen onder de zware last van het juk (“cambalou”) en de houten emmers. Het was een dagelijkse karwei die traditioneel meestal weggelegd was voor de vrouwen en kinderen.
Sommigen zijn het nog niet vergeten!
Om dit vervelende werk te verlichten, probeerde men oplossingen te vinden. Zo werd in 1935 het eerste – privé – waterdistributiesysteem van Molières gebouwd. Negen eigenaars uit het dorp verenigden zich en installeerden een “belier” (hydraulische pomp) waarmee het drinkwater vanuit de “Font Peyre” naar boven in een opslagtank gepompt werd.
Na de Tweede Wereldoorlog lieten steeds meer mensen in de gehuchten elektrische waterpompen installeren om het werk te vergemakkelijken. De extra inkomsten uit de tabaksteelt, waar we het al eerder over hadden, stelden de boeren in staat zich deze luxe te veroorloven.
... naar de kraan!
Sommige van onze ouderen – de jongeren van het dorp in de jaren zestig – herinneren zich dat zij meewerkten aan de aanleg van het huidige drinkwatersysteem.
De eerste watertoren was een grote ondergrondse tank op de hoogten langs de D27. Een klein gebouwtje dicht bij de vroegere landbouwgarage getuigt nog steeds van zijn aanwezigheid.
Hij werd al snel ontoereikend en vervangen door de huidige watertoren, gebouwd op de plaats genaamd “Les Justices” *, één van de hoogste plekken van het dorp. Het is een toren met bovenaan een tank van 100 m³.
De distributie van het drinkwater werd verzorgd door de gemeente. Het water kwam uit de bron “Font de Caumont” in de vallei van de Couzage. Deze bron voorzag afwisselend de watertorens van Molières en Saint-Avit-Senieur. Soms raakte het water op en de kwaliteit was niet altijd optimaal. Sinds 2010 wordt het distributienet beheerd door een intercommunale.
* Hier stonden vroeger de galgen waaraan de veroordeelden werden opgehangen!
Kan je je nog een leven zonder stromend water indenken?
Molières in de 20e eeuw
De onderwijzer
In 1912 schreef de onderwijzer van Molières een monografie.
De 2e wereldoorlog
Eén datum staat nog steeds in de geheugens gegrift:
28 juni 1944.
Het leven herneemt
De jaren '50 en '60: veel levensvreugde en vertrouwen in de toekomst.
Einde van de 20e E.
Een portret van Molières, geschreven aan het begin van onze 21e eeuw.
Credits:
De meeste foto’s op deze pagina komen uit onze privé-collectie. De foto van de waterput in het centrum van het dorp, gemarkeerd met een ¤, werd ons ter beschikking gesteld door de heer René Delpech. De afbeelding van de cambalou (het juk) komt van Wikimedia Commons.
